van Ezulwini (Swaziland) naar Hluhluwe Imfolozi

Vrijdag 3 augustus: Ezulwini (Swaziland) – Hluhluwe Imfolozi
Na een heerlijk ontbijt doen we nog even boodschappen en tanken (voor 35,- heb je een volle tank!) en rijden dan weer richting de grens. Onderweg zien we veel armoede. Op een gegeven moment staat er een klein kereltje van een jaar op 5/6 met zijn kleine broertje of zusje op de rug langs de kant van de weg te zwaaien. We besluiten te keren en Lukas geeft de jongen zijn minions die hij heeft meegenomen. We hebben ook nog een pak crackers die Lukas ook aan de jongen geeft. Er staan lachend meisjes bij. Wel delen heb ik gezegd en dat zouden ze gaan doen. Hoe makkelijk kan je een dag goed maken van iemand. Dan komen we bij de grens. Eerst de grenscontrole bij Swaziland en daarna Zuid-Afrika. Dit gaat ook net als de dag er voor snel. Voor we het weten zijn we weer op weg.
We komen aan bij het park. Dit ziet er meteen anders uit dan Kruger. Waar in Kruger discussies zijn omtrent de waterbronnen die zijn aangelegd voor olifanten ivm de aanhouden droogte (om zo migratie van de dieren naar het noorden te voorkomen, daar schijnt het nu al een enorme plaag te zijn), is er hier genoeg regen gevallen en zijn er diverse waterpartijen. Het is door meteen veel dichter begroeid, wat het spotten moeilijker maakt. We rijden naar ons huisje waar we verlaat nog gaan lunchen. Na de lunch gaan we na ons huisje waar we ons vermaken met verschillende sporten op tv voordat we gaan game driven. We zitten in een open auto dus we kleden ons aan met veel verschillende lagen. We nemen ook een extra deken mee die in het huisje ligt. Niet voor niets wat het wordt koud onderweg. Onderweg komen we, naast neushoorns, uiteraard ook weer de Afrikaanse koe tegen. Want wat zijn hier veel olifanten. Dit keer weer een grote kudde. De ranger legt uit dat deze groep voornamelijk uit vrouwtjes en jonge mannetjes bestaat. Eén van de vrouwtjes, de oma, is de matriarch van de kudde. Omdat de groep op nog geen tien meter van de auto door het gewas gaat, houdt oma ons nauwlettend in de gaten. En om haar positie nog wat kracht bij te zetten, flappert ze met haar oren en doet net of ze de auto wil aanvallen. De ranger geeft aan dat we ons geen zorgen hoeven de maken. Oma imiteert een mannetjes dat een aanval wil maken. De ranger legt uit dat je je pas zorgen moet maken zodra de orden plat langs het hoofd gedrukt worden en ze dan aan komen rennen. Want dan stoppen ze niet en gaan dan wel dwars door je heen. Dat de Olifanten hier ook niet de liefste zijn, wordt duidelijk zodra de ranger uitlegt dat, naast de mens, de olifant de grootste vijand voor neushoorns zijn. Een gemiddelde neushoorn weegt 3000 kg en blijkbaar is een mannetjes olifant in staat een neushoorn met zijn slurf op te pakken en neer te kwakken als een zak aardappelen. Nu is dat alleen hier van toepassing aangezien de eerste olifanten als jongen uit Kruger gekomen zijn. En normaliter gaan jonge mannetjes bij oudere mannetjes in de leer voor een jaar of 12. Aangezien deze hier ontbraken, hebben ze toevlucht gezocht bij de dieren die qua omvang het meest overeenkwamen. Dit waren dus de neushoorns. Vandaag dat er enkel hier een rivaliteit tussen olifanten en neushoorns bestaat. Voor wat betreft de luipaarden? Wederom geen geluk met de gestipte katten. Het begint erop te lijken dat dit onze witte olifant wordt. Wel zien we een dier dat we nog niet gezien hadden en zelf ook nooit hadden gespot: een kameleon van amper 5 cm. De ranger zag het blijkbaar al van afstand (met 40 km/h) in de boom. Zelfs met onze neus er op zagen wij het eerst nog niet. Als we terug komen in het huisje eten we nog geroosterd brood en gaan we op tijd slapen.